Nieuws

De Controleverordening van 22 november 2023 is bedoeld om het visserijbeheer aan te scherpen door een striktere vangstrapportage af te dwingen. Daartoe stimuleert artikel 14, dat betrekking heeft op het invullen van het visserijlogboek, selectiviteit door een Tolerantiemarge regel, die vereist dat schepen vangsten nauwkeurig rapporteren binnen 10% per soort. Voorheen was de Tolerantiemarge-het toegestane verschil tussen de gemelde en de werkelijke vangst- werd berekend als een percentage van de totale vangst. Dit betekende dat zolang het totale gewicht dicht bij de werkelijkheid lag, soortspecifieke fouten getolereerd werden.

Op 24 mei 2024 heeft de Commissie een Uitvoeringswet, zonder raadpleging van de adviesraden, die voorziet in “een afwijking van de bestaande tolerantiemarge die kan worden toegestaan voor ongesorteerde aanvoer van kleine pelagische visserijtakken, industriële visserij en ringzegenvisserij op tropische tonijn” in bepaalde aangewezen gebieden Vermelde havens, waardoor de regel wordt afgezwakt en ernstige zorgen ontstaan over onjuiste rapportage, eerlijkheid, naleving en de mogelijkheid van overbevissing.

De maas in de wet: Vrijstellingen voor havens die op de lijst staan

Ondanks de strengere selectiviteitsregel in de Controleverordening, via de Uitvoeringswet vaartuigen landen bij speciaal aangewezen Vermelde havens een afwijking krijgen, zonder aanvullende maatregelen om een nauwkeurige rapportage op soortniveau te garanderen. Volgens DG Mare zijn negen aanvragen voor Vermelde haven status zijn ingediend door de lidstaten, maar de locaties blijven onbekend.

Deze vrijstelling komt onevenredig ten goede aan grote schepen die grote hoeveelheden laagwaardige vangsten aanlanden - met name schepen in de vismeelsector - waardoor ze de strengere rapportage-eisen kunnen omzeilen. Dit oneerlijke systeem plaatst andere segmenten van de vloot in een nadelige concurrentiepositie en geeft aanleiding tot ernstige bezorgdheid over transparantie en duurzaamheid.

Een herhaling van de mislukte landingsverplichting?

De situatie vertoont opvallende gelijkenissen met de mislukte implementatie van de Landingsverplichting (LO), die bedoeld was om een einde te maken aan het teruggooien van ongewenste vis op zee. Om naleving aan te moedigen werden de quota verhoogd in de veronderstelling dat alle vis zou worden aangeland. In werkelijkheid was de handhaving echter zwak en veel schepen bleven vis teruggooien, wat leidde tot kunstmatig opgedreven quota en een verergering van de uitputting van de visbestanden.

Een soortgelijke dynamiek speelt bij de nieuwe Tolerantiemarge regel. Hoewel de Commissie aanneemt dat Vermelde havens een “gouden standaard” van toezicht zal handhaven - mogelijk door middel van CCTV en andere maatregelen - maar er is weinig bewijs om aan te nemen dat dit effectief zal worden gehandhaafd. In plaats daarvan zal de vrijstelling ervoor zorgen dat misrapportage ongecontroleerd door kan gaan.

Een oproep tot transparantie en verantwoording

Het gebrek aan transparantie rond de Vermelde havens De vrijstelling geeft aanleiding tot grote bezorgdheid. Waarom krijgen bepaalde havens deze status? Welke controlemechanismen zijn er om naleving te garanderen? Er zijn al aanzienlijke verschillen in bemonsteringsplannen tussen de lidstaten en zonder extra waarborgen dreigt deze vrijstelling het eigenlijke doel van de nieuwe verordening te ondermijnen, doordat industriële activiteiten het systeem kunnen exploiteren terwijl andere vissers onder strengere regels moeten werken.

Als de Commissie de visserijcontrole serieus wil verbeteren, moet zij deze inconsistenties aanpakken. Dat betekent:

• De lijst met Vermelde havens en de criteria om ze te selecteren.
• Zorgen voor extra waarborgen om onjuiste rapportage van soorten te voorkomen.
• Handhaving van mechanismen die gericht zijn op het aanmoedigen van selectiviteit in plaats van het bevorderen van onjuiste rapportage 

Zonder deze maatregelen zou de nieuwe Tolerantiemarge regel dreigt weer zo'n goedbedoelde maar slecht uitgevoerde regeling te worden die er uiteindelijk niet in slaagt visbestanden te beschermen en een gelijk speelveld voor alle vissers te garanderen.

Conclusie

De Europese Commissie heeft één stap vooruit gezet met strengere regels voor vangstrapportage, maar twee stappen terug door een uitzondering te creëren die de effectiviteit ervan verzwakt. Het erdoor jagen van een uitzondering gericht op vaartuigen met enorme, ongesorteerde gemengde vangsten slechts een paar maanden na de inwerkingtreding van de controleverordening is moeilijk te begrijpen, vooral in de context waar vooruitgang in eDNA betekent dat we de soortensamenstelling van deze vaartuigen nauwkeurig kunnen bepalen tegen een fractie van de kosten van andere controlemethoden. De Commissie heeft er echter voor gekozen om deze schepen een voorkeursbehandeling te geven, ook al leveren en exporteren ze grotendeels vismeel naar markten buiten de EU. 

Tenzij er onmiddellijk actie wordt ondernomen om deze maas in de wet aan te pakken, kan de verordening fouten uit het verleden herhalen door accurate vangstrapportage te ondermijnen, wat leidt tot verder wanbeheer van visbestanden en oneerlijke voordelen voor grootschalige industriële vissers. Wij pleiten voor meer transparantie en handhaving om te voorkomen dat historische fouten zich herhalen. 

***

Donderdag 13 februari 2025 - De Low Impact Fishers of Europe (LIFE) is verheugd te kunnen aankondigen dat heeft de Raad van Bestuur Gwen Pennarun gekozen als nieuwe voorzitter van LIFE. Gwen, die zich al lange tijd inzet voor kleinschalige vissers, volgt Christian Decugis op, die LIFE met toewijding en inzet heeft geleid en de stem van de organisatie in heel Europa en het bredere Middellandse Zeegebied heeft versterkt.

Een leven gewijd aan kleinschalige visserij

Gwen Pennarun is een kleinschalige visserij voor meer dan 40 jaar en dient als Voorzitter van de Brittany Handliners Association. Zijn ervaring in het hart van Franse vissersgemeenschappen en uitgebreide kennis van de Atlantische visserij hebben hem een diep inzicht gegeven in de uitdagingen en kansen voor vissers met een lage impact. Eerder was hij Penningmeester van LIFE, heeft hij een sleutelrol gespeeld in de ontwikkeling van de organisatie en blijft hij zich inzetten voor de organisatie. missie om te zorgen voor eerlijke, duurzame en rechtvaardige kansen voor kleinschalige visserij in heel Europa.

Gwens leiderschap komt op een cruciaal moment, nu Europese kleinschalige vissers onder toenemende druk staan van beleidsveranderingen, milieuproblemen en concurrentie met andere sectoren van de blauwe economie. Zijn kennis en passie zullen van onschatbare waarde zijn in versterking van de belangenbehartiging van LIFE om ervoor te zorgen dat kleinschalige vissers een krachtige stem hebben in het Europese visserijbeleid.

Hartelijk dank aan Christian Decugis

Terwijl Gwen deze nieuwe rol op zich neemt, breidt LIFE haar hartelijke dank aan aftredend president Christian Decugis, die de Prud'Homie van Saint-Raphaël vertegenwoordigt. Christian is een standvastig pleitbezorger voor kleinschalige vissers, en ervoor te zorgen dat hun zorgen worden gehoord binnen verschillende besluitvormingsfora op zowel mediterraan als Europees niveau. Zijn leiderschap is van groot belang geweest bij het bevorderen van de missie van LIFE en we hopen dat hij zich zal blijven inzetten voor de organisatie en haar werk in de toekomst zal blijven ondersteunen.

Vooruitblik

LIFE zet zich in om zijn strijden voor de erkenning en eerlijke behandeling van kleinschalige vissers in het Europese beleid. De organisatie zal werken aan het visserijbestuur versterken, een billijke toegang tot de hulpbronnen garanderen en duurzame praktijken bevorderen die zowel de vissers als de mariene ecosystemen ten goede komen.

We feliciteren Gwen Pennarun over zijn nieuwe rol en bedanken Christian Decugis voor zijn opmerkelijke bijdrage. Samen willen we vooruitgang boeken in bouwen aan een toekomst waarin kleinschalige vissers en hun gemeenschappen kunnen floreren.

 Interview door Brian O'Riordan, beleidsadviseur bij LIFE, met Macarena Molina van de vereniging PESCARTES in Almeria, Zuidoost-Spanje.

Het regionale actieplan voor kleinschalige visserij in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee (RPOA SSF) is een baanbrekend instrument voor visserijbeheer. Het is het eerste en enige internationale actieplan voor kleinschalige visserij dat is aangenomen door een regionale organisatie voor visserijbeheer waar ook ter wereld. Het werd in 2018 goedgekeurd door de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee en de Zwarte Zee (GFCM) door middel van een ministeriële verklaring door hooggeplaatste vertegenwoordigers van 18 landen uit het Middellandse Zeegebied en de Zwarte Zee, samen met de Europese Unie. Dit volgde op 5 jaar gestaag werk en uitgebreid overleg met belanghebbenden.

Het proces op weg naar het RPOA SSF is in 2013 gestart tijdens het eerste regionale symposium over duurzame kleinschalige visserij in de Middellandse en Zwarte Zee, dat in Malta is gehouden en door de GFCM in samenwerking met de FAO en andere partners is georganiseerd. Het heeft als doel de ecologische, economische en sociale duurzaamheid van de kleinschalige visserij op lange termijn te garanderen. Voor meer informatie, klik op deze link.

Het RPOA wil zijn doelstellingen binnen tien jaar - in 2028 - bereiken. 2024 markeert een tussentijds punt in de uitvoering.
Om deze mijlpaal te vieren, organiseerde de GFCM een raadpleging van belanghebbenden in Rome in het kader van de 2e internationale top over kleinschalige visserij . Bij de raadpleging waren vertegenwoordigers van kleinschalige vissers uit een aantal landen in het Middellandse Zeegebied betrokken (o.a. Marokko, Türkiye, Algerije, Malta, Italië, Cyprus, Griekenland, Spanje en Frankrijk). De raadpleging was niet zozeer bedoeld om de implementatie van het SSF van het RPOA te evalueren, maar om indrukken en feedback te verzamelen over de stand van zaken met betrekking tot de belangrijkste kwesties die in het SSF van het RPOA aan bod komen, en om meer bekendheid te geven aan dit unieke instrument.

Onder de belanghebbenden die het RPOA SSF-overleg bijwoonden, was Macarena Molina uit Spanje.. We vroegen haar om ons haar mening te geven over het evenement in Rome, de implementatie van het RPOA SSF en de problemen die zich voordeden.

Voor wat achtergrondinformatie over Macarena en haar werk, klik op deze link

Macarena, kun je ons iets vertellen over jezelf en de vereniging die je vertegenwoordigt?

Ik ben lid van PESCARTES, een vereniging van kleinschalige vissers die vissen in een beschermd zeegebied in het zuidoostelijke puntje van Spanje, in de westelijke Middellandse Zee, binnen het natuurreservaat Cabo de Gata - Nijar.
Deze vereniging werd in 2004 opgericht op initiatief van de vissers om iets te doen aan het gebrek aan vertegenwoordiging van onze sector (kleinschalige visserij) bij de bevoegde visserijautoriteiten. Op dat moment waren we de enige organisatie die dat deed, maar we vonden ons initiatief zo noodzakelijk dat we ondanks alle moeilijkheden en druk doorgingen met ons werk om ons milieu en onze bestaansmiddelen te beschermen.

Kunt u ons iets vertellen over de kwesties die in Rome zijn besproken, hun relevantie voor uw situatie en voor andere delen van het Middellandse Zeegebied.

Vandaag, twintig jaar nadat onze vereniging werd opgericht, nodigde de GFCM ons uit naar Rome om deel te nemen aan een evenement over het RPOA SSF op de FAO SSF-top. We voelden ons erg thuis; we hadden het gevoel dat dit evenement voor ons was, de kleinschalige vissers en vissersvrouwen.

We herkenden ons erg in alle onderwerpen die werden besproken; ze waren erg relevant en toegankelijk voor ons. Na verschillende jaren van betrokkenheid bij de RPOA SSF, waren veel van de aanwezigen vertrouwd voor ons; we ontmoetten oude vrienden. Ik ben verbaasd over hoe snel we een gemeenschap hebben gecreëerd over de zeeën heen, vooral omdat wij vissers zo verankerd zijn in onze eigen gemeenschappen. Naast veel bekende gezichten hebben we ook nieuwe contacten gelegd met wie we veel meer zaken gemeen hebben dan zaken die ons verdelen. Het was inspirerend om te merken dat we met zovelen zoveel zorgen delen over de bescherming van onze hulpbronnen en onze manier van leven. Dit moedigt ons enorm aan om ons werk voort te zetten.

Mijn deelname was gekoppeld aan de "Tussentijdse evaluatie van het RPOA SSF", waarbij ons werd gevraagd om te bespreken wat het RPOA SSF sinds zijn oprichting heeft bereikt. Voor deze oefening werden we opgesplitst in verschillende taalgroepen. In onze Spaanse groep waren we allemaal vissersvrouwen. Er was erg weinig tijd beschikbaar voor de discussies, maar we waren behendig en we hadden de mogelijkheid om indrukken uit te wisselen met groepen van andere nationaliteiten (Italië, Turkije, enz.). Dit versterkte nogmaals dat er veel meer zaken zijn die ons verenigen dan die ons verdelen.

Een belangrijke observatie was dat we geen informatie hadden over hoe dit regionale plan vanaf het begin is verlopen. Kleinschalige vissers, die vaak buiten de "officiële" kringen van visserijorganisaties vallen, ontvangen geen informatie. Als en wanneer we die wel krijgen, is het moeilijk om volledig te begrijpen hoe dergelijke "papieren" plannen ons kunnen ondersteunen in ons dagelijks leven. We hebben meer tijd nodig om de reikwijdte van dit soort maatregelen te begrijpen en we hebben structuren nodig die ervoor zorgen dat deze informatie ons bereikt. In ons specifieke geval is het lidmaatschap van het Low Impact Fishers of Europe (LIFE) Platform een grote steun geweest om ons op de hoogte te houden en een ruimte te bieden om te leren over het belang van dergelijke maatregelen.

In onze discussiegroep bespraken we de verschillende aspecten van het RPOA SSF en hoe deze een impact hebben op ons leven. We moesten die aspecten identificeren waarin, vanuit ons gezichtspunt, de meeste vooruitgang is geboekt en die waarin de minste vooruitgang is geboekt. In het eerste geval zijn we ervan overtuigd dat de meeste vooruitgang is geboekt door de rol van vrouwen in de visserijsector zichtbaarder te maken. In de afgelopen tien jaar is er in de visserijsector een groot aantal vrouwenorganisaties opgericht. Zij hebben de aanwezigheid van vrouwen in alle sectoren van de kleinschalige visserij zichtbaar gemaakt en blijven zich inzetten om de sociale onrechtvaardigheden waarvan vrouwen het slachtoffer zijn, te overwinnen.

Er zijn echter andere aspecten van de kleinschalige visserij waar minder vooruitgang is geboekt, en deze hebben voornamelijk betrekking op het gemeenschappelijk visserijbeleid (GVB) van Europa. Hoewel er veel aandacht is voor kleinschalige visserij (SSF), wat tot grote veranderingen heeft geleid, zijn er nog te veel knelpunten die verhinderen dat SSF de plaats inneemt die haar toekomt.

De verschillende bepalingen voor de tenuitvoerlegging van het GVB houden geen rekening met de specifieke kenmerken van de kleinschalige visserij. De lidstaten erkennen niet graag het belang van dit segment van de vissersvloot, waardoor ze de confrontatie met andere vlootsegmenten aanwakkeren in plaats van aandacht te besteden aan de specifieke kenmerken van elk segment. De wetenschappelijke gemeenschap heeft ook moeite met het toepassen van monitoringsystemen die zijn ontworpen voor andere vloten, die niet zijn aangepast aan de kenmerken van SSF. Ze zijn ook niet geïnformeerd en weten niet hoe ze de traditionele ecologische kennis van vissers moeten gebruiken. Dit betekent dat een van de belangrijkste bronnen van directe informatie over de veranderingen in het mariene ecosysteem verloren gaat.

Bij de aanpak van SSF is het belangrijk om verder te kijken dan de winningsaspecten en te begrijpen hoe deze kleine gemeenschappen een onmiskenbare sociaaleconomische en culturele impact hebben op de plaatsen die ze bezetten. Een ander gebied waar het SSF van het RPOA tekortschiet, is de generatievernieuwing. Het is van vitaal belang om jongeren aan te trekken voor de kleinschalige visserij, en we hebben voorstellen nodig over hoe we dit kunnen bereiken, en informatie over initiatieven die over de hele wereld succesvol zijn geweest om dit te bereiken. We moeten jongeren kunnen laten zien dat er een fatsoenlijk inkomen te verdienen valt in de kleinschalige visserij, met een professionele carrière vol boeiende uitdagingen. Het is essentieel om te investeren in beroepsopleidingen in de visserijsector en deze aan te vullen met praktijkervaring aan boord van kleinschalige vissersschepen als basisvereiste.
In onze discussiegroepen probeerden we ook te evalueren hoe het RPOA SSF in de toekomst geïmplementeerd zou moeten worden en welke aspecten prioriteit zouden moeten krijgen. We kwamen zonder enige twijfel tot de conclusie dat de meeste aandacht uit zou moeten gaan naar generatievernieuwing.

We twijfelden er ook niet aan dat het plan moet worden voortgezet en dat alles in het werk moet worden gesteld om ervoor te zorgen dat alle vissers en vissersvrouwen in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee over het plan worden geïnformeerd en erbij worden betrokken. Het plan moet worden begrepen door degenen die er direct en indirect van profiteren.

Tot slot werd ons gevraagd hoe een duurzame en veerkrachtige visserijsector er voor ons uit zou zien in 2028. We antwoordden als volgt:

Er moet een volledige sociale integratie van de SSF komen, waarbij andere structuren worden geïntegreerd en wordt samengewerkt met de bredere samenleving. Vissers moeten het sociale "prestige" terugkrijgen dat ze voorheen genoten; we moeten zorgen voor generatievernieuwing; we moeten de capaciteit hebben om de populaties van doelsoorten te kunnen bestuderen en om de capaciteit op te bouwen om ons aan te passen aan de veranderingen die in het ecosysteem worden waargenomen. Inter-/intrasectorale samenwerking moet verbeterd worden door participatie aan te moedigen; en we moeten vertegenwoordigd worden door organisaties van hoge kwaliteit die goed bestuurd worden en een hoog participatieniveau hebben.

Met het oog op de toekomst van het RPOA SSF hopen we dat de lidstaten en visserijgemeenschappen een actievere rol zullen spelen in de implementatie. We hopen dat er instrumenten ontworpen kunnen worden om de sociale, economische en milieuaspecten van de implementatie van het plan te evalueren, zodat we duidelijker kunnen zien hoe we verder moeten om de gestelde doelen te bereiken.

Andere uitdagingen voor de SSF waarover we het eens waren en die we benadrukten, waren het koolstofvrij maken van de vloot en de noodzaak om nieuwe voortstuwingssystemen te testen die de CO2-uitstoot kunnen verminderen; de bescherming van hulpbronnen tegen nieuwe bedreigingen zoals offshore windmolenparken, en hoe de kansen te grijpen die de blauwe economie biedt.

Wij zijn van mening dat het plan nog een lange weg te gaan heeft en dat het actief moet blijven totdat het zijn doelstellingen heeft bereikt, en dat vissers en vissersvrouwen van hun regeringen een grotere betrokkenheid bij de uitvoering van het plan moeten eisen.
Wat duidelijk is, is dat nadenken over een plan de eerste stap is om de doelstellingen te bereiken. We zijn dus dankbaar voor dit initiatief en dankbaar dat de visserijgemeenschappen van SSF niet opgeven ondanks alle moeilijkheden waarmee ze te maken hebben.

Aalborg, 4 juni 2024 - LIFE is enthousiast om deel uit te maken van een consortium van 16 partners uit de hele Europese Unie, Noorwegen en Thailand die samenkwamen in Aalborg, Denemarken, om het Seaglow Project officieel te lanceren en de overgang van de visserijsector naar hernieuwbare en koolstofarme energiebronnen te versnellen. Het initiatief, dat wordt geleid door NorthDenmark EU-Office, wil aantonen dat kleinschalige visserij met de juiste combinatie van technologieën haar afhankelijkheid van fossiele brandstoffen kan verminderen en een positieve bijdrage kan leveren aan het herstel van mariene ecosystemen en de verbetering van het welzijn van vissersgemeenschappen.

Het SEAGLOW consortium zal vijf technologische proefprojecten ontwerpen, bouwen en uitvoeren, waaronder de vervanging van conventionele dieselmotoren, op vier schepen in Denemarken, Estland, Noorwegen en Zweden. Onderzoekers en vissers zullen dan tests uitvoeren in reële omstandigheden tijdens operaties die minstens twee visseizoenen beslaan, wat zelden gebeurt vanwege de complexiteit van de taak. "We zijn erg enthousiast over de start van dit ambitieuze project", aldus Hanne Bregendahl Pihl, hoofd van de eenheid van het Noord-Denemarken EU-Bureau.Het is een unieke kans om een aantal van de beschikbare groene transitieoplossingen op de markt te testen en te demonstreren en de impact ervan te laten zien op echte, actieve vissersboten in de Oostzee en de Noordzee. Seaglow heeft zeer hoge evaluaties gekregen van de Europese Commissie en omvat een consortium met een groot politiek bereik, wat optimale omstandigheden biedt voor het geven van feedback over wat in de praktijk werkt, wat de uitdagingen zijn die de vissers ervaren wanneer ze betrokken zijn bij de groene transitie en wat er moet worden veranderd of aangepast in toekomstige regelgeving, financieringsprogramma's en opstellingen.."

LIFE zal betrokken zijn bij verschillende projectactiviteiten, variërend van communicatietaken tot het opstellen van beleidsaanbevelingen. Schonere energiebronnen zijn een topprioriteit op de Europese agenda, met de indicatieve doelstelling voor de visserijsector om de fossiele brandstofintensiteit (in liters per kg aangeland product) te verminderen met >15 % van 2019 tot 2030, met als einddoel CO2-neutraliteit in 2050. Dankzij het Seaglow Project zal de kleinschalige visserijsector belangrijke stappen voorwaarts zetten in het overwinnen van de regelgevende en technische uitdagingen van het overschakelen op het gebruik van schonere energiebronnen en het verminderen van de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen.

*Foto omslag: Partners onderdeel van het Seaglow Project (Foto met dank aan het Seaglow Project).

*Foto: LIFE-medewerkers tijdens de startbijeenkomst in Aalborg, Denemarken

*Gefinancierd door de Europese Unie. Opvattingen en meningen zijn echter uitsluitend die van de auteur(s) en komen niet noodzakelijkerwijs overeen met die van de Europese Unie of het Europees Uitvoerend Agentschap voor Klimaat, Infrastructuur en Milieu (CINEA). Noch de Europese Unie, noch de subsidieverlenende instantie kan hiervoor verantwoordelijk worden gehouden.