Crisis in de Middellandse Zee: kleinschalige visserij moet deel uitmaken van de oplossing.
Crisis in de Middellandse Zee: kleinschalige visserij moet deel uitmaken van de oplossing.
Brussel, 20 april 2016 Door Brian O'Riordan, adjunct-directeur Low Impact Fishers of Europe (LIFE)
"Onze patiënt is ziek, maar ademt nog. De diagnose is ernstig, maar er is nog hoop." Uit de openingstoespraak van commissaris Vella in Catania 9 februari 2016, seminar op hoog niveau over de toestand van de visbestanden in de Middellandse Zee en over de GVB-aanpak.
"Gecoördineerde inspanning nodig om ervoor te zorgen dat beste praktijken standaardpraktijken worden in de kleinschalige visserij"Conclusie van de regionale conferentie van de GFCM over kleinschalige visserij.
--------------
De "Low Impact Fishers of Europe" (LIFE) stellen dat, wil de visserij in de Middellandse Zee de huidige crisis te boven komen, de kleinschalige visserij moet worden opgenomen als een centraal onderdeel van het geneesmiddel.
Elke oplossing voor de crisis in de Middellandse Zee moet uitgaan van de kleinschalige visserij, aangezien deze sector de sociale en economische ruggengraat van de vissersgemeenschappen vormt.
De toezicht van de Spaanse regering om vertegenwoordigers van de kleinschalige sector op te nemen in hun recente overleg met de visserijsector, milieudeskundigen, wetenschappers en regionale autoriteiten moet worden rechtgezet. Het visserijsecretariaat van het Ministerie van Landbouw, Voedsel en Milieu, dat op 7 april in Madrid bijeenkwam om de details van zijn ontwerp-plan voor het herstel van de visserij in de Middellandse Zee uiteen te zetten, heeft verzuimd het strategische belang van de kleinschalige visserij voor het welslagen van een dergelijk plan te erkennen, maar heeft ook heeft nagelaten vertegenwoordigers van de sector uit te nodigen.
Het Spaanse plan is in voorbereiding op een ministeriële conferentie in Brussel, onder auspiciën van DG Mare, op 27 april, die zal samenvallen met de European Seafood Show (nu genaamd Seafood Expo Wereldwijd). De bijeenkomst is georganiseerd naar aanleiding van de visserijcrisis in de Middellandse Zee, en is de volgende stap na het tweedaagse seminar op hoog niveau over de toestand van de visbestanden in de Middellandse Zee, dat plaatsvond in Catania, Sicilië eerder dit jaar. Aan de conferentie zal worden deelgenomen door de ministers van Visserij van alle landen rond de Middellandse Zee, met als doel overeenstemming te bereiken over de maatregelen die nodig zijn om de crisis in de Middellandse Zee aan te pakken. Voorstellen van deze conferentie zullen naar de 40th Zitting van de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee (GFCM), de regionale organisatie voor visserijbeheer (ROVB) voor de Middellandse Zee en de Zwarte Zee, op 30 mei.
Het belang van de kleinschalige kustvisserij (SSCF) in de Middellandse Zee wordt benadrukt in het Economisch Jaarverslag 2014 over de EU-vissersvloot van het Wetenschappelijk en Technisch Comité voor de visserij (WTECV). Daarin wordt vastgesteld dat, volgens de beschikbare gegevens, voor de vloot in de Middellandse Zee & de Zwarte Zee, de kleinschalige vloot (SSF) bezat 69% van de vloot in aantal en was goed voor 67% van de inspanning, maar verschafte slechts werk aan 51% van het totaal aantal werknemers. Wat de productie betreft, voerde de SSF slechts 13% aan in gewicht, maar 23% in waarde; samen leverden zij 27% van de inkomsten op.
Deze cijfers benadrukken niet alleen het belangrijke sociale en economische gewicht van de sector, maar ook de enorme leemte in de beschikbare gegevens over de aanvoer. Elke bezoeker van een vissershaven in de Middellandse Zee zal onder de indruk zijn van het aantal kleine boten, de hoeveelheden vis die zij gezamenlijk aanlanden en de beschikbaarheid van verse, plaatselijk gevangen vis in de nabijgelegen restaurants en detailhandelszaken. Het is duidelijk dat hun bijdrage aan de aanvoer groter is dan uit de beschikbare gegevens blijkt.
Middellandse Zee breed, volgens de Algemene Commissie voor de Visserij in de Middellandse Zee - de GFCM - SSCF "vormen meer dan 80 procent van de vissersvloot, bieden werk aan ten minste 60 procent van de totale arbeidskrachten aan boord van vaartuigen en zijn goed voor ongeveer 25 procent van de totale waarde van de aanvoer uit de visvangst in de regio. Op zijn best is de kleinschalige visserij een voorbeeld van duurzaam hulpbronnengebruik: het exploiteren van levende mariene hulpbronnen op een manier die de aantasting van het milieu minimaliseert en tegelijkertijd de economische en sociale voordelen maximaliseert. Gecoördineerde inspanningen zijn nodig om ervoor te zorgen dat beste praktijken standaardpraktijken worden".
Kleinschalige activiteiten met een geringe impact, waarbij passief vistuig wordt gebruikt dat op een niet-intensieve en seizoensgebonden polyvalente manier wordt toegepast, bieden ook een kant-en-klare oplossing voor de problemen van overbevissing en aantasting van het milieu als gevolg van grootschaliger intensieve, industriële visserijactiviteiten. Uiteraard worden ook aanzienlijke milieu-effecten veroorzaakt door het onbeperkte gebruik van monofilamentkieuwnetten met kleine mazen, en de daarmee gepaard gaande effecten van spookvisserij. Aan dergelijke onverantwoorde praktijken moet een einde worden gemaakt, net zoals aan onverantwoorde industriële praktijken een einde moet worden gemaakt.
LEVEN beweert ook dat Artikel 17 van het GVB ("basisverordening" (EU) nr. 1380/2013) heeft een belangrijke rol te spelen bij het bevorderen van duurzamere visserijmethoden, gebaseerd op kleinschaliger visserijmethoden met een geringe impact. Artikel 17, dat tot doel heeft verantwoorde en maatschappelijk voordelige visserij te bevorderen, verplicht de staten transparante en objectieve criteria te hanteren, onder meer op ecologisch, sociaal en economisch gebied, bij de toewijzing van de vangstmogelijkheden waarover zij beschikken. Het artikel moedigt de staten ook aan stimulansen te geven aan vissersvaartuigen die selectief vistuig gebruiken of vistechnieken toepassen met een geringer milieueffect, zoals een lager energieverbruik of minder schade aan habitats.
Op een bijeenkomst georganiseerd door LEVEN in Athene op 28 november 2015 eisten kleinschaligere vissers en hun vertegenwoordigende organisaties uit Griekenland, Kroatië, Italië, Cyprus, Frankrijk en Spanje een grotere stem bij de ontwikkeling van het visserijbeleid op nationaal en Europees niveau. Tijdens de bijeenkomst werd gewezen op de noodzaak van het opstellen van langetermijnplannen als een integrerend onderdeel van een dynamischer en doeltreffender beheer van de visserij in de Middellandse Zee. Vissers ook gemarkeerd de noodzaak om te verminderen en dan uiteindelijk te elimineren verontreiniging in de Middellandse Zee vanwege de zeer aanzienlijke negatieve gevolgen voor de kustvisserij en het mariene milieu in ruimere zin
Hoewel de visserijactiviteiten ongetwijfeld een aanzienlijke invloed hebben op de visbestanden en op de mariene habitats die van essentieel belang zijn voor de visserijproductie, zou het onjuist zijn om de de hele schuld voor de visserijcrisis in de Middellandse Zee alleen aan de visserij te wijten. De Middellandse Zee is een half ingesloten zee, en zeer kwetsbaar voor de effecten van menselijke activiteiten. Met inbegrip van Gibraltar en Monaco zijn er 23 landen die aan de Middellandse Zee grenzen, en de effecten van de industriële en binnenlandse bronnen van verontreiniging zijn aanzienlijk, evenals de gevolgen van de exploratie en winning van olie en gas in havens, de scheepvaart en op zee, en de feitelijke en potentiële gevolgen van klimaatverandering (met inbegrip van verzuring, toename van extreme weersomstandigheden, stijging van de zeespiegel, opwarming van de zee, enz.)
De Middellandse Zee heeft ook een beruchte reputatie voor illegale (IOO) visserij. Soms gebeurt dit onder het mom van "sportvisserij", waarvan de gevolgen aanzienlijk zijn. Als gevolg van de complexe aard van de nationale zeegrenzen en de ontoereikende bewaking, controle en handhaving vindt bovendien veel illegale, niet-gereglementeerde en niet-gemelde visserijactiviteit plaats buiten de nationale grenzen. In veel gevallen strekken deze zich uit tot slechts 12 mijl. Voorts is er een gebrek aan geharmoniseerd beleid tussen de EU-lidstaten en andere mediterrane landen, wat actie op het niveau van de ROVB's, in de GFCM, noodzakelijk maakt.
Ook rijst de vraag in hoeverre visserijspecifieke maatregelen kunnen worden gebruikt om de visbestanden en het mariene milieu te herstellen, en in hoeverre een pakket veel bredere maatregelen nodig is. Bijvoorbeeld, De MDO kan waarschijnlijk niet worden bereikt door alleen visserijspecifieke maatregelen toe te passen, zoals gesloten seizoenen, vermindering van de vlootcapaciteit, technische maatregelen om de impact van vistuig te verminderen, enz. Tenzij de aantasting van het milieu door verontreinigende stoffen, marien afval (met inbegrip van plastic), door verzuring als gevolg van toenemende CO2-niveaus, enz. wordt aangepakt, zullen de visbestanden zich niet kunnen herstellen tot het niveau van vóór de crisis.
Met uitzondering van de beroepsvisserij wordt verwacht dat alle traditionele sectoren van de maritieme economie in de Middellandse Zee, zoals toerisme, scheepvaart, aquacultuur en offshore olie- en gaswinning, de komende 15 jaar zullen blijven groeien. Relatief nieuwe of opkomende sectoren zoals hernieuwbare energie, zeebodemontginning en biotechnologie zullen naar verwachting nog sneller groeien, hoewel er meer onzekerheid heerst over deze ontwikkelingen en de verwachte impact ervan op het mariene ecosysteem.
Het lijdt geen twijfel dat de weg naar herstel geplaveid zal zijn met een complexe reeks van moeilijkheden. Tenzij de beleidsmakers de kleinschalige visserij en de belanghebbenden uit de sector bij hun plannen en raadplegingen betrekken, zal het echter een hobbelige weg zijn die nergens toe leidt.